"Il Corso ha gran possanza, ardito assale la fera, et la ritien: poiché l’ha presa, scoirre il dente non sà: ma poco vale per raggiungerla poi, che in fuga è stesa: non ha del ciel sortita al nome eguale prestazza il corp suo, che troppo pesa: et la virtù diffusa in sì gran seno mal to riempie e ne vien tosto meno." "Simulie al veltro in tutti i membri suoi o sia corso, od alano, o forse uscito fuor dell"Epiro, o de la gran Bretagna, come il veltro sia destro, et sia spedito, ma di persona più gagliarda et magna: sia grosso, ma non grave, od impedito da tanta mole, che la lena fragma: abondi di grand’ossa, et di gran nerbo, et sia facile a l’ira, aspro et superbo."

De bekende Romeinse etser Bartolomeo Pinelli (1781 – 1835), die in zijn werk populaire Romeinse en plattelandsgebruiken en –typen liet zien, was altijd vergezeld van een Cane Corso. Er is een ets die ze te samen laat zien.

Het ras werd destijds al voor veel doeleinden gebruikt. Een hond, zeker een grote, moest nut hebben om te kunnen blijven voortbestaan. De Cane Corso was met name populair bij boeren, slagers, veldwachters en jagers.

Van de jaren ’50 tot begin ’80 wordt het ras in stand gehouden door een paar herders, rundveehouders, jagers en boeren in de meest geïsoleerde delen van Zuid-Italië (Puglia en Calabria). Dit waren eenvoudige mensen die al generaties lang honden fokten. De honden werden nauwkeurig geselecteerd en men gebruikte alleen de sterkste puppen uit een nest. Op deze manier werd vermeden dat men honden kreeg die psychische of mentale problemen hadden.

Het herstel van de Cane Corso Italiano.

Wanneer dr. Breber en prof. Bonatti in de provincie Foggia zijn worden gewezen op het bestaan van de Cane Corso. Zij komen in contact met 5 honden, waarvan zij er één aanschaffen: een teefje, Mirak genaamd. Het is in 1976 dat de enthousiaste hondenliefhebber en onderzoeker naar de Italiaanse tradities, dr. Breber, de Cane Corso onder de aandacht brengt bij verschillende hondenliefhebbers. Hij schrijft onder andere een artikel over de Cane Corso dat wordt gepubliceerd in een tijdschrift van de ENCI (de Italiaanse Kennel Club).

Tussen 1975 en 1978 worden uit dekkingen tussen Mirak, Aliot en Frost in het totaal 17 puppen geboren. Van deze 17 puppen heeft men er in 1979 nog 6 in beeld. Deze 6 bewezen een molossoïde karakter te hebben, maar zijn daartegenover totaal niet homogeen. Sommige hebben te korte neuzen, of juist te lange neuzen, anderen hebben een schaar- of tanggebit.

Na een grote verslagenheid wordt besloten een gedegen herstelprogramma op te zetten. Prof. Casolini en signor Serene, kynologen en keurmeesters, hebben hierbij hun medewerking verleend. De eerste honden die gebruikt worden voor dit fokprogramma zijn Brina, Tipsi en Dauno. Uit deze combinaties komen vier nesten voort, waarbij de puppen uit Tipsi en Dauno speciaal wegens hun homogeniteit de aandacht krijgen.

Twee honden in het bijzonder, ontpoppen zich als basis voor het herstelprogramma: Basir en Bulan.

(Bulan)

De volgende stap van dr. Breber is het opzetten van een plan tot herstel van de Cane Corso. Hij heeft hierover inmiddels contact gehad met een groep enthousiastelingen. In oktober 1983 vindt de eerste officiële bijeenkomst (Raduno, zoals men in Italië zegt) plaats. Er zijn hier 12 volwassen Cane Corso’s aanwezig. Dr. Ventura heeft de taak deze eerste Cane Corso’s te keuren. Uiteindelijk was men voldaan over de goede homogeniteit van deze honden. Tijdens deze bijeenkomst wordt besloten om een rasvereniging op te zetten. De naam van deze rasvereniging zal worden: Sociatà Amatori Cane Corso (S.A.C.C.).

Het basisdoel van het S.A.C.C. is het redden van het ras Cane Corso. In 1986 verlaat dr. Breber het S.A.C.C.

Eén van de honden uit het eerste nest dat gefokt werd, was Basir. Basir heeft model gestaan voor de 1^e officiële rasstandaard, hij was een zoon van Dauno en Tipsi, twee honden in het bezit van dr. Breber.

De dekkingen van zonen van Dauno en Tipsi: Aliot en Babak, Bulan en Bubak, Basir en Abab, brengen allen optimale zonen voort, heel homogeen, die later optimaal blijken te vererven.

Nadat dr. Breber het S.A.C.C. verlaten had concentreert het fokgebeuren zich om de kennels in Mantova van Giancarlo Malavasi. Het hele fokprogramma en het voortzetten van het S.A.C.C. is in handen van Stefano Gandolfi, Gianatonio Sereni en Ferdinando Casolino. In verschillende periodes zijn het mr. Oreste Savoia en dr. Falvio Bruno, die als vice-voorzitter functioneren binnen het S.A.C.C. Vanwege interne meningsverschillen stappen ook deze heren uit het S.A.C.C. In deze periode is het enige doel de erkenning van de Cane Corso door de ENCI. Dit doel wordt met veel energie en met redelijke resultaten behaald. Jammer genoeg kan dit niet gezegd worden van de kwaliteit van de honden, de kwaliteit van de honden uit het nest van Basir in 1980 wordt niet meer geëvenaard. Tot op de dag van vandaag zijn er nog steeds grote verschillen tussen de honden en zijn er weinig honden die met Basir kunnen worden vergeleken.

Het S.A.C.C. organiseert met groot succes verschillende bijeenkomsten voor liefhebbers van de Cane Corso om het ras bekend te maken. Keurmeesters van de ENCI keuren de honden die op deze bijeenkomsten worden voorgebracht. In 1987 wordt de officiële rasstandaard opgemaakt door dr. Antonio Morsiani, ondersteund door een keurmeestercomité van de ENCI.

Deze rasstandaard vertoont nogal wat onnauwkeurigheden. Waarschijnlijk om het ras zoveel mogelijk af te laten wijken van de rasstandaard van de Mastino Napolitano, maar dit leidt tot verschillende discussies.

Eén van de belangrijkste nauwkeurigheden heeft betrekking op de het gebit, en wel de stand van de tanden, de standaard spreekt over een lichte onderbijt. Het tanggebit wordt getolereerd, maar komt net zo vaak voor bij de Cane Corso. Dit is niet alleen aangetoond door verschillende fokkers (inclusief dr. Breber), maar wordt ook vermeld in de officiële notities van de eerste bijeenkomst: Convegno Nazionale di Civitella Affadena, op 16 juni 1990. Nog steeds zijn er in Italië felle discussies gaande over de stand het van het gebit.

(Noot van de auteur: nog steeds staat er een fout in de standaard, de neuskleur van de Cane Corso mag alleen zwart zijn, terwijl wel een blauw masker is toegestaan!).

In de jaren 1990 tot 1992 worden nog 6 Raduno’s georganiseerd, waarbij in het totaal 500 Cane Corso’s worden ingeschreven. Op 25 november 1990 wordt de Cane Corso geïntroduceerd op de tentoonstelling van Verona.

Om een betere kijk te krijgen op de ontwikkeling van de Cane Corso besluit de ENCI de nesten, geboren uit ouders die door de keurmeesters officieel zijn "goedgekeurd", bij te houden in een onofficieel hondenstamboek "Libro Aperto", oftewel "Open Boek" geheten.

Op 20 januari 1994 wordt het ras officieel erkend door de ENCI en de gegevens uit het "Libro Aperto" worden overgenomen in het Italiaanse hondenstamboek. De grote interesse in dit zo aparte ras en de gedachte dat een grotere populatie zou helpen aan een erkenning door de FCI, leidt tot een ongecontroleerde groei van het aantal nesten. Consequent gevolg hiervan is een reductie van de kwaliteit in vergelijking met het eerste begin. Het S.A.C.C. doet hier niets tegen, in tegendeel, men neemt de kans waar om een grotere publiciteit aan het ras te geven en zichzelf te benoemen als de redders van de Cane Corso. Door deze publiciteit groeit de populatie uit van een paar nesten in de beginperiode tot de 2500 jaarlijkse inschrijvingen in het Italiaanse hondenstamboek van nu.

Om toch de kans te krijgen de kwaliteit te verbeteren wordt besloten een bijeenkomst te organiseren waarbij de Cane Corso’s van het hoogste niveau bijeen komen om zo te komen tot een nieuwe presentatie van de karakteristieke eigenschappen van de Cane Corso. Deze bijeenkomst vindt plaats op 22 mei 1996 in Arese. Ch. Boris wordt hierbij gebruikt als model voor deze presentatie. Naar aanleiding van deze bijeenkomst wordt, enkele maanden later in november 1996, de Cane Corso officieel erkend door de FCI op internationaal niveau.

  (Ch. Boris)

Men dacht dat deze erkenning zou leiden tot een positief resultaat van de kwaliteit van de Cane Corso, maar helaas, het tegendeel bleek weer waar te zijn. Veel buitenlanders, aangetrokken door het nieuwe ras, kopen de Cane Corso zonder enige kennis over het ras te bezitten. Vaak is hun keuze gebaseerd op de gebrekkige informatie, de kleur of de prijs van de puppen, die altijd verkrijgbaar zijn. Dit leidde in de laatste paar jaar tot een totaal gemis aan serieuze informatie en begeleiding van het ras op internationaal niveau. De enkeling die serieus geïnteresseerd is loopt tegen een groot communicatieprobleem met het SACC op.

Na jaren slecht management en regelmatig terugkomende disciplinaire maatregelen van de ENCI, besluit deze tot het ontslag van het SACC als officiële vertegenwoordiger en rasvereniging van de Cane Corso. Om toch een rasvereniging te hebben in Italië besluiten een aantal liefhebbers tot het oprichten van een nieuwe vereniging: het A.I.C.C. (Assoziazone Italiano Cane Corso). In enkele maanden lukt het deze vereniging om de liefhebbers bij elkaar te brengen door een goed beleid. Het ENCI besluit dan ook tot het starten van de procedure tot erkenning van het A.I.C.C. als officiële rasvereniging.

De huidige Cane Corso is een vriendelijke huishond en perfecte kameraad voor het gezin, maar ook een hond van een ras dat twintig jaar geleden nog de schaapskuddes en boerenerven bewaakte.

De Cane Corso Italiano in Nederland

Sinds 1992 komt de Cane Corso voor in Nederland. In februari 1997 wordt het eerste nest, gefokt door de heer F. Eleonora, geboren dat wordt ingeschreven in het NHSB.

In datzelfde jaar wordt de Cane Corso voor het eerst op de Paasshow in Arnhem gepresenteerd. De keurmeester op deze show is de heer Van Montfoort, die 16 Cane Corso’s beoordeelt, waarvan het grootste deel uit het land van oorsprong afkomstig is.

In oktober van dat jaar besluiten de heren Eleonora en de Vries tot oprichting van de Cane Corso Club Nederland. Na de behaalde eisen voor erkenning als rasvereniging is de C.C.C.N. in augustus 2000 officieel toegetreden tot de Vereniging Raad van Beheer op Kynologisch Gebied. De C.C.C.N. werkt nauw samen met het A.I.C.C. en het I.C.C.F. (International Cane Corso Federation) om zo te komen tot een grotere homogeniteit.

Inmiddels kent ook Nederland zijn eerste kampioenen: Gunter wordt in 1998 de eerste Cane Corso reu in die het Nederlands Kampioenschap behaalde, de teef die deze titel voor het eerst behaalde is Maia.

 (Maia)

Sinds 2000 heeft Nederland ook zijn eerste kampioen die in Nederland gefokt is: Goliath’s Warrior Délano, zoon van Ayrton en Maia.

  (Délano)

- - - - - - -

(foto: Alice van Kempen)

 

Geraadpleegde bronnen:

Il Cane Corso, R. Carosio
Il Cane Corso, Casolino en Gandolfi
Il Cane Corso, Chiecchi en Gualtieri

Internet.
Met dank aan Nancy Koper.

auteur: J. J. de Vries-Buitenweg (mail)

site: www.canecorsoitaliano.nl