Grijze wolf (Canis lupus)

Uiterlijke kenmerken:

Zoals eerder genoemd is de Grijze wolf de grootste hondachtige van ongeveer 75 kilogram, hoewel het formaat sterk afhankelijk is van het leefgebied. Mannetjes zijn meestal iets groter dan de vrouwtjes. Ondanks zijn naam variëren wolven in vacht kleur van wit tot grijs, bruin en zelfs zwart of een combinatie van deze kleuren. De vacht van wolven wordt echter wel lichter naarmate zij ouder worden. Wolven hebben een brede kop met enorm sterke kaken, waarmee zij zelfs de schedels van herten kunnen kraken. Ze hebben een stevig gebouwd lichaam met krachtige voor en achterpoten, waardoor ze hoge snelheden kunnen behalen.

Sociale structuur:

De Grijze wolf is een zeer sociaal wezen. Wolven leven in roedels die kunnen variëren van 2 tot ongeveer 20 individuen. Binnen een roedel is sprake van een onderlinge rangorde. De leider van de roedel wordt ook wel de Alpha wolf genoemd. Daaronder staat de Beta wolf en helemaal onderaan in rangorde staat de zogenaamde Omega wolf. Over het algemeen vechten de mannetjes en vrouwtjes niet met elkaar voor rangorde, zo ontstaat er altijd een Alpha mannetje en een Alpha vrouwtje. Meestal krijgt alleen het Alpha pups. Worden er toch pups van lagere rang wolven geboren zal het Alpha vrouwtje deze doden. Deze strategie zorgt ervoor dat alleen de sterkste wolven zich kunnen voortplanten. Het doorgeven van sterke genen zorgt ervoor dat de populatie zo lang mogelijk in stand gehouden kan worden. Immers, sterke en gezonde dieren hebben een grotere overlevingskans en dus ook een grote kans om zelf nakomelingen te krijgen.

Als het Alpha paar nakomelingen heeft beschouwen de andere wolven binnen de roedel deze pups als hun eigen. Ze doen dan ook alles om er voor te zorgen dat de kleintjes veilig zijn en genoeg eten hebben. Wolven braken zelfs half verteerd eten uit voor de pups.

Wolven hebben velen manieren om met elkaar te communiceren. Eén van de bekendste (en vaak ook verkeert begrepen) manier is het huilen. Wolven huilen meestal als het schemert, omdat zij dan het meest actief zijn. Wat veel mensen denken is dat wolven alleen huilen bij volle maan en dat zij dit doen om angst in te boezemen bij de mens, hier is echter niets van waar. Wolven doen dit als zij de roedel kwijt zijn, of om soortgenoten te roepen (paringsroepen) maar ook om aan andere roedels te vertellen dat dit hun territorium is.

Voedsel:

De grootte van de roedel bepaald waar wolven op jagen, zo jagen kleine roedels vaak op kleinere prooien, zoals edelherten, terwijl grote roedels in staat zijn om een eland of bizon neer te halen. Verder zijn wolven niet zeer kieskeurig en eten zij ook o.a. schapen, zwijnen en kleinere zoogdieren zoals hazen.

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, zijn wolven niet pure carnivoren. Met regelmaat zijn wolven geobserveerd die zich tegoed deden aan verschillende vruchten, al zijn wolven niet in staat om alleen hier van te leven.

Verspreiding:

De grijze wolf heeft binnen zijn geslacht de grootste distributie. Vroeger leefden wolven bijna overal in Europa, Azië en Noord-Amerika, maar door intensieve bejaging is deze in veel gebieden verdwenen. In Alaska bestaan nog enkele intacte populaties, maar in het noordwesten van de VS zijn wolven met uitsterven bedreigd. In het zuiden van de VS en in Mexico is de grijze wolf reeds uitgestorven. In het Midden oosten en in India zijn wolven bijna uitgestorven. In het Aziatische deel van het voormalige USSR komen nog wel 50.000 wolven voor.

In Europa is de situatie nog slechter. Al voor het eind van de 18de eeuw waren wolven uitgestorven in Groot-Brittannië, Ierland en Schotland. In Scandinavië zijn de wolven bijna verdwenen door overbejaging. In het voormalige USSR en omstreken hebben de wolven het wat beter. Er wordt geschat dat er nog ongeveer 20.000 wolven zitten in het Europese deel van de USSR en in Polen.

In het zuiden van Europa zijn wolven nog wel te vinden in noordwest Spanje en oost Portugal met zo´n 1500 wolven in Spanje en 100 in Portugal. Het midden en zuiden van Italië telt ongeveer 200 individuen en Griekenland telt er 500.

Ondersoorten:

Zoals eerder genoemd heeft bestaan er twee ondersoorten van de Grijze wolf; de gedomesticeerde hond (Canis lupus familiaris) en de Dingo (Canis lupus dingo). Beiden ondersoorten zijn ontstaan door het selectief fokken met wolven op gewenste eigenschappen. De Dingo is echter verwilderd terwijl de hond zich heeft aangepast aan het samenleven met mensen. Meer hierover is te lezen in ´Van wolf naar hond´.

De Dingo is ongeveer 4000 jaar geleden geïntroduceerd in Australië. In tegenstelling tot zijn voorouder, de wolf, zijn Dingo´s meestal solitair levend, maar in sommige gebieden worden Dingo´s ook in groepen gevonden. In Azië leven verschillende hondachtigen die erg lijken op de Dingo, maar het is nog niet duidelijk of deze in de taxonomie ook ingedeeld moeten worden bij de Dingo of dat ze een eigen groep moeten vormen. Eén van deze soorten is de New Guinea Singing Dog. Deze soort dankt zijn naam aan de prachtige klanken die ze voortbrengen tijdens het paar seizoen. Terwijl wolven huilen, klinkt de roep van de New Guinea Singing Dog als een prachtige zang.