Wasbeerhond (Nyctereutes procyonoides)

Uiterlijke kenmerken:

Van alle hondachtigen wijkt de Wasbeerhond het meest af in uiterlijk. Hij heeft korte benen en een relatief dik lichaam en weegt 5 tot 10 kilogram. Zoals de naam al aangeeft lijkt hij dus meer op een Wasbeer dan op een hond met zijn gezichtstekeningen en kleine oortjes. De Wasbeerhond heeft ook geen nauwe genetische band met andere hondachtigen. Echter komt zijn gedrag en anatomie vrij veel overeen met de Grootoorvos (Otocyon megalotis).

Sociale structuur:

Wasbeerhonden leven in paren.

In de herfst bouwen ze en vet reserve op om vervolgens in winterslaap te gaan, hetgeen uniek is voor hondachtige. Na hun winterslaap begint het paarseizoen waarna gemiddeld 5 jongen geboren worden. De mannetjes zorgen voor het eten voor de jongen en hun partner.

Wasbeerhonden zijn vrij tolerant tegenover andere paren en daarom zijn meerdere paren vaak dicht bij elkaar te vinden.

Voedsel:

´s Nachts worden de Wasbeerhonden wakker om te gaan jagen. Ze kunnen hiermee in één nacht wel 20 kilometer afleggen.

Ze eten voornamelijk knaagdieren, hagedissen, vogels, zaden en fruit. Het unieke aan zijn eetgewoontes is echter dat hij ook vaak kikkers en padden eet. Veel dieren leren al gauw deze niet te eten vanwege het gif dat deze dieren uitscheiden, maar de Wasbeerhond heeft een stof in zijn speeksel zitten die het gif oplost.

Verspreiding:

De Wasbeerhond leeft van nature in Siberië, Japan en delen van China. In 1928 werden zij echter ook geïntroduceerd in Rusland waarna zij zich verspreid hebben naar Scandinavië en zelfs dichtbij als Duitsland en Frankrijk. Terwijl de meeste hondachtigen in relatief open gebieden leeft is de Wasbeerhond vaker in dichte bossen te vinden.

In Japan wordt de Wasbeerhond bedreigd met uitsterven, omdat er veel vraag is naar zijn vacht voor bond. Jaarlijks worden er wel 70.000 vermoord voor hun vacht in Japan, maar ook in Europa is Wasbeerhond bond steeds meer in trek.